Byggt á styrk hæfni efnis til að fá rafeindir er hægt að flokka það í sterk oxunarefni, miðlungs oxunarefni og veik oxunarefni til að lýsa í grófum dráttum frammistöðu þess í redoxhvörfum. Hins vegar eru mörk þessarar flokkunar óljós. Stundum eru mörkin byggð á súrefni (O2/H2O, E∅=1.229V [2]) og járnjónum (Fe3+/Fe2+, E∅=0.771V [2]). Tegundir með oxunargetu sem er meiri en súrefnis eru sterk oxunarefni, þau sem eru veikari en járnjónir eru veik oxunarefni og þau sem eru þar á milli eru miðlungsmikil oxunarefni. Samkvæmt hættustigi þeirra er þeim skipt í frumoxunarefni og aukaoxunarefni.
Oxunarefni eru flokkuð í ólífræn oxunarefni og lífræn oxunarefni eftir efnasamsetningu þeirra. Þeir geta einnig verið flokkaðir í eftirfarandi þrjá flokka í samræmi við miðilinn sem þarf til oxunarhvarfsins:
(1) Súr miðlungs oxunarefni (td vetnisperoxíð, perediksýra, natríumdíkrómat, krómsýra, saltpéturssýra, kalíumpermanganat, ammoníumpersúlfat).
(2) Oxunarefni í basískum miðlum (td natríumhýpóklórít, natríumperkarbónat, natríumperbórat, kalíumperbórat).
(3) Oxunarefni í hlutlausum miðlum (td bróm, joð).
